30something: Tijd definieert geen kwaliteit – vriendschappen

Met het bereiken van mijn 30 levensjaren, vind ik steeds beter mijn balans. In mijn werk, in mijn relatie, maar zeker ook in vriendschappen. Vroeger had ik niet één hand, maar misschien wel drie of vier handen vol met vrienden. Tussen je 20e en 25e heb je in mijn beleving ontzettend veel contacten.

Vriendschap1

Studiegenoten, oud-klasgenoten van de middelbare- of lagere school, vriendinnen met wie je opgegroeid bent, meiden met wie je vooral in het holst van de nacht op stap gaat. Vrienden genoeg! Niet altijd even diepgaand, maar who cares. In deze levensfase ben doorgaans je niet op zoek naar zingeving en diepgang, toch?

De afgelopen jaren is mijn vriendenkring zowel uitgedund als uitgebreid. Meer uitgedund hoor, die paar handen vrienden zijn gewoonweg te groots om intensief contact mee te onderhouden. Precies, intensief contact. Vriendschappen hebben zich verdiept, zijn eerlijker, openhartiger en daardoor kwetsbaarder.

Niet iedereen van vroeger is er nu nog. Ook zijn er nieuwe gezichten. Ik kan me erg vinden in wat Lara tweet. Door nieuwe vriendschappen naast oude vriendschappen te houden, heb ik het begrip vriendschap geherdefinieerd. Sommige vriendschappen waren nogal eenzijdig of bleven uit beleefdheid bestaan, terwijl de behoefte met de jaren weggeëbd is.

Terugkijkend vind ik dit logisch proces. Zoals Danits reageert, zijn vriendschappen ook onderhevig aan verschillende fases. Inmiddels weet ik wie ik ben, waar ik behoefte aan heb en wat me gelukkig maakt. Meestal dan, ik ben niet ineens alwetend nu ik 30 ben ;-)

Mijn huidige vriendschappen bestaan uit vriendinnen die ik sinds mijn 4e levensjaar of later ken, maar ook dames die ik pas sinds een jaar of twee beter heb leren kennen. Toch zijn al deze vriendschappen voor mij even belangrijk.

Geen kwantiteit, geen meting in tijd, maar in kwaliteit van de vriendschap.
Een kwaliteit die door beide partijen behaald en even belangrijk gevonden wordt. Wat precies maakt dat we elkaars vrienden zijn.

Zoals het hoort, denk ik. Toch? Wat vind jij?

2 reacties

  1. Ik heb ook verschillende vriendschappen. Tijd zegt lang niet alles. Mijn goede vriendin uit de brugklas is inmiddels echt mijn BFF geworden, terwijl mijn voormalige BFF uit de 2e klas, bij wie ik zelfs getuige was op haar bruiloft, steeds verder bij me vandaan drijft. Heel naar, maar het gaat geleidelijk en ik wen er steeds meer aan. Het is gewoon niet anders. Daarentegen heb ik ook een paar vriendinnen die ik nog helemaal niet zo heel lang ken en waar ik wel echt dol op ben. Mensen veranderen, zowel jij als je vriendinnen. Dus het is helemaal niet raar dat de bijbehorende vriendschappen meeveranderen.

  2. Ik geloof dat ik toch één van de personen ben die wel zingeving en diepgang zoekt, ook al ben ik pas 20. Ik vind het studentenleven maar moeilijk. In de laatste jaren van de middelbare school had ik een superleuke vriendengroep van 10 mensen: 5 jongens en 5 meisjes. Van die 5 meisjes waren 2 meiden echt mijn beste vriendinnetjes. Voor de rest, buiten school, had ik geen vrienden. Inmiddels heb ik twee jaar geleden eindexamen gedaan en denk ik heel veel na over wie ik ben en wie mijn vrienden zijn. Vroeger was het makkelijk: ik ging naar school en daar zag ik mijn vrienden. Nu moet je in de weekenden afspreken om elkaar te zien. Ik vind het heel moeilijk om hier weer een balans in te vinden en zou het liefst ook nieuwe mensen leren kennen. Dat gebeurt ook wel, maar wanneer noem je iemand nu echt een vriend? Ik vind het maar lastig….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *