29+6 weken zwanger / 29+6 weken moeder

7 maanden in en 7 maanden uit de buik

Links ben ik 29 weken zwanger (de foto is genomen op 25 februari 2015), 6 dagen voordat Tara (te vroeg) geboren wordt bij een zwangerschapstermijn van 29 weken en 6 dagen. In mijn hand het infuus want, tsjah: al flink wat weken opgenomen in het ziekenhuis door zwangerschapscomplicaties. De foto rechts is op 28 september 2015 genomen. Op mijn 32e verjaardag én de dag waarop Tara exact 29 weken en 6 dagen uit mijn buik is. Bijzonder hè? Dat ze op mijn verjaardag precies net zo lang UIT als IN mijn buik heeft gezeten. Eigenlijk verwachtten we haar pas in mei, maar begin maart was onze pretletter er ineens al.

Ik vond het heel lang best moeilijk om mijn buikfoto’s te bekijken, want ik had eigenlijk nog wel 10 weken foto’s willen maken van een steeds groter groeiende buik met daarin een gezond groeiend baby’tje. Toch wilde ik op mijn verjaardag ook de ‘net-zo-lang-uit-de-buik’-foto maken, zoals ik op Pinterest bij zoveel gezonde baby’s met hun moeders ook zag. Eigenlijk past dat heel erg bij hoe wij omgaan met onze situatie. Alles zo gewoon mogelijk, geen zielig gedoe of slachtofferrol. Dus lekker toch een foto van onze allerliefste lieveling in én uit de buik, met alles erop en eraan.


S

Inclusief kusje van mama ;-). En exclusief zuurstofslangetje, iets wat de zusters online (blijkbaar lezen er veel verpleegkundigen mee op mijn Instagram of blog :-) direct opviel. Fucking tranen-in-mijn-ogen-trots op Taar, want ze is inmiddels bijna 3 weken compleet van haar extra zuurstof af. Tegen verwachting in, want de kinderarts liet ons rekening houden met flink wat maanden en zelfs jaren. We merkten enige tijd geleden dat ze eraan toe was en in overleg met de neonatoloog waar we onder controle staan, bouwden we langzaam af.

Eerst wat uurtjes overdag, toen nog wat meer uurtjes overdag, uiteindelijk de hele dag zonder en toen het spannendste: ’s nachts. Met de saturatieband (die het zuurstofgehalte in je bloed meet, erg belangrijk) monitoren we thuis sinds haar ontslag haar waardes. De waardes blijven (voor een kindje met haar longaandoening) binnen de gewenste cijfertjes en tadaa: de arts vond dat ze er klaar voor was om helemaal zonder zuurstof te functioneren.

Slik. Dat is natuurlijk retespannend. Behalve trots, is er natuurlijk ook een stemmetje in je hoofd dat zegt: alles goed en aardig dokter, maar mijn kind moet niet ineens energie en zuurstof tekort hebben om zich te ontwikkelen, groeien en daarbij naar adem happen. De arts verzekerde ons echter dat ze volledig vertrouwen had in haar beslissing. En anders mogen we altijd de zuurstof weer even aansluiten, die blijft voorlopig nog een maand thuis staan.

Maar dat lijkt allemaal onnodig, want ze doet het fantastisch.
En ik ben zo verdomde trots en gelukkig (pinkt een traantje weg :’-). Ze groeit goed en heeft inmiddels maat 62-68, wat heerlijk gemiddeld is voor haar gecorrigeerde leeftijd. De eerste twee kalenderjaren worden prematuur geboren kinderen voor bepaalde dingen (zoals groei en ontwikkeling) namelijk gecorrigeerd naar hun uitgerekende datum. Dat is eerlijker, want Tara heeft haar twee maanden te vroeg natuurlijk hard moeten gebruiken om van 1460 luttele gram mini-mensje uit de buik, in de couveuse groot en sterk door te blijven groeien zoals in de buik.

Haar verjaardag is op 3 maart (en dat is haar geboortedag die we dik gaan vieren straks! :-), maar tot ze 2 jaar is, blijft 13 mei haar alternatieve ‘verjaardag’ voor de medici, controles en berekeningen. In kalenderjaren is ze nu 7 maanden, maar qua groei en ontwikkeling loopt ze op met kindjes geboren in mei (en is ze dus gecorrigeerd 5 maanden). Soms is dat lastig te snappen voor mensen, maar hopelijk heb ik dit zo ietwat verduidelijkt.

Anyway, voor een baby’tje van 5 maanden doet ze alles volgens het boekje. Op de curve is ze gemiddeld qua gewicht, maar iets langer dan de middenlijn. Heel vreemd, met ons als ouders ;-). Het is een ontzettende pretletter en ik kan niet anders dan bevestigen wat zovelen van jullie (zowel offline als online :-) zeggen: ze heeft de meest prachtige ogen ooit, in het echt nog veel mooier <3. Verder is ze op alle andere vlakken natuurlijk ook het knapste kind ever ;-).

Één voordeel aan een vroeggeboren kindje is dat wij nooit naar het CB hoeven (alle controles vinden plaats in het ziekenhuis) en we – door die calculatie rondom gecorrigeerde leeftijd – zelden worden gevraagd/uitgedaagd om te vergelijken met anderen. Ik haat dat namelijk oprecht: een kind is geen prijspaard wat een trofee moet winnen doordat het sneller kan rollen/praten/Nobelprijs winnen dan een ander kind. Een vroeggeboorte is net even wat anders en dat scheelt qua confrontatie enorm met competitiemoeders waar ik soms over hoor of lees (en voor ons dus een ver-van-ons-bed-show is), want niemand zit ons op de nek wat dat betreft #iedernadeelhepzevoordeel ;-).

Haar sonde houdt ze voorlopig nog wel tot na haar eerste verjaardag, aldus de pre-logopedist die als specialist bij ons thuis komt. Er is zoveel in haar neus- en mondgebied gebeurd dat drinken uit de fles of borst onvoldoende is gelukt en zelfs nu snapt ze de fles niet. Maar een kind moet wel eten, dus krijgt ze haar volledige voeding via de sonde. Dus dat slangetje blijft langer in haar gezichtje. Door haar kwetsbare longen krijgt ze ook de RS-prik en hebben we nog steeds flink wat leefregels waar we ons aan moeten houden tot ongeveer haar tweede levensjaar. Een periode die te overzien is, vinden wij. Wat zijn nu twee jaren op een mensenleven? :-)

Ik schreef eerder dat ik het moederschap behoorlijk uitdagend vind en soms als zeer pittig ervaar. It grows on me. Dat vind ik prettig, want het was allemaal een behoorlijke achtbaan. Niet eens de vroeggeboorte, lange ziekenhuisperiode en haar extra gezondheidszorgen an sich, maar ik moest gewoon erg wennen aan mezelf in de rol van moeder. Na ruim 7 maanden ben ik meer ‘gewend’ en gaat alles steeds makkelijker.

Het voelt als een soort inwerkperiode en ik ben nog steeds geen geboren übermoeder. Daar schaam ik me trouwens absoluut niet voor. Ik was niet het type kleutermeisje dat volmondig riep: ‘Ik word moeder!’, als de juf vroeg wat we wilden worden. Maar ik ben wel degelijk een leuke en goede moeder, al zeg ik het zelf ;-). Misschien juist omdat ik zo eerlijk tegen mezelf en mijn gezin ben en daarom ook bewust tijd voor mezelf maak, naast het moederschap. Daar word ik een blijer mens en dus een blijere moeder van.

Maar OMG, okay nog een foto dan, want ik ben bijna door mijn woorden heen ;-)

Lindsay mama moeder lindsayvallen.nl

Beelden zeggen meer dan 1.000 woorden en hier zie je twee superblije deernes in hun ondergoed. So what dat er nog (STEEDS!) 7 extra kilo’s op die bovenbenen plakken (op die van mij dan hè ;-) en mijn huid nog een maanlandschap is vol kraters. Drie keer per dag ondergekotst worden, plassen net voordat ik een schone luier ondergeschoven heb (eigenlijk my bad ;-) en als een debiel door het huis dansen en zingen omdat dit preventief werkt tegen mogelijke sirenegeluiden: ik doe en onderga het met liefde.

Moeder zijn is fantastisch. Het is bizar dat er alweer ruim een halfjaar voorbij is, het cliché ‘genietervanhetgaatallemaalzosnel’ is niet voor niets een cliché ;-). Ik verheug me nu al op het eerste tijgeren (uiteraard in dierenprintjes), een échte mama uit haar mond (deze telt stiekem meer als toevalstreffer ;-) en dat ze straks als bijdehante tiener wenkbrauwoptrekkend naar me kijkt en verzucht: ‘Jezus mam, doe niet zo gênant. Je zet me echt voor schut’. Haha!

Dit alles en meer, want mijn hemel het is zo heerlijk, met alles erop en eraan. Lieve kleine Taar, ik hou zoveel van je en ben retetrots dat jij al een dik halfjaar mijn dochter bent. Van een piepklein baby Taartje naar een steeds ronder wordend gevuld gebakje, jij bent mijn favoriete zoetigheid en ik ben intens blij dat we jou als bun in the oven hebben afgebakken.

Liefs,
Lindsay

PS: Ik zie dat er de laatste tijd veel nieuwe bezoekers meelezen op mijn blog. Dat vind ik leuk: welkom! :-) Soms stellen jullie vragen die al eerder beantwoord zijn of waar ik uitgebreid over geblogd heb. In de linkjes in deze tekst heb ik daarom wat kernwoorden doorgelinkt naar de betreffende artikelen over mijn zwangerschap, ziekenhuisopname (door vroegtijdig gebroken vliezenprrom – ), vroeggeboorte en uitgerekende datum. Zo kun je alle mommyblogs ;-) vanaf het begin (beginnend bij de eerste test en trimester) helemaal teruglezen :-).

23 reacties

  1. Wat een liefdevolle blog om te lezen, jouw liefde voor je Taartje spat er vanaf! <3
    Erg fijn dat ze al zonder zuurstof kan, wat een topper!

    Geniet er lekker van en succes met de strijd om wehkamps next style vlogger te worden :)

  2. Mooi geschreven, Lindsay! De 2e verjaardag van mijn zoon (26wkn) komt eraan en dat blijft confronterend. Het gaat supergoed met m en ben erg trots, maar toch voelt t oneerlijk dat hij niet gewoon nog 14 weken in mijn buik is blijven zitten. Beter trouwens dat jij niet naar het CB hoeft. Wij wel en das nog best een gedoe. Gelukkig is Maes ons 2e kind, dus we maken ons er niet al te druk om wanneer er weer niet gecorrigeerd wordt.
    Het is allemaal superherkenbaar wat je schrijft over preemies en de impact. En vooral; jij wilt niet in de slachtofferrol gedrukt worden. Helaas gebeurt het nog wel eens dat onze omgeving dat wel doet.
    Superfijn dat het zo goed gaat met Tara! Keep up the good work!

  3. Waaauw, wat is Tara een prachtig kindje zeg! Super knap dat ze het zo goed doet. En heel erg leuk om te lezen hoe jullie met de situatie omgaan, heel erg knap!

  4. Wat heb je dit weer mooi verwoord Lindsay! En wat is die dochter van jullie een lange knappe dame! En natuurlijk geweldig dat ze nu al van de zuurstof af is! Enne, van die 7 kilo's zie ik niets hoor! Je ziet er goed uit1!!!

  5. Met tranen in mn ogen je verhaal gelezen! Jullie hebben zoveel meegemaakt.. Wat een prachtig meiske is ze toch! En een super coole mama! Xxxx

  6. <3 Wat heerlijk om te lezen en wat een fantastische foto's. Ik ben stiekem een beetje verliefd op Taartje, wat een schitterend meisje. En jij bent een ontzettend leuke moeder!

  7. Wauw wauw wauw Linds, wat een mooie blog dit. Sowieso ben ik verliefd op de foto's want wat is ze mooi! En wat ben jij mooi!
    De tweede foto (die later nog een keer in het artikel staat) van jullie samen van de zijkant is echt mijn all time lievelings vanaf nu!

    Ontroerend om te lezen ook. Je wist al dat dit mij enorm aangrijpt, jullie verhaal. Je gunt gewoon iedereen een vlekkeloze zwangerschap en dito kraamtijd. Als je dan van iemand (iets dichter bij) hoort dat alles zo anders kan gaan, vind ik dat best een ding. Ik heb zoveel bewondering voor hoe jullie met de hele situatie omgaan. De positiviteit heeft jullie al zo ver gebracht en dat gaat het zeker weten nog veel verder doen.

    Lieve groetjes en de dikste zoenen <3

  8. Hee Lindsay!

    Als meelezende ‘kinder-zuster’ hier ook een reactie! Ik vind het heel leuk om mee te lezen over Tara’s vooruitgang, juist omdat ik misschien weet hoe het ook kan. Daarom vind ik het dan ook zo tof om te lezen hoe goed ze het doet! Die trots op jullie Taartje mag je zeker hebben!
    En het feit dat je in je moederrol moet groeien, is helemaaal niet gek! Als zuster zie ik dit zo vaak, dus groei er maar lekker in, als ik al je foto’s en verhalen zie, doe je het top!
    En ik blijf lekker meegluren met je foto’s, verhalen en snapchats! En ik geniet er stiekem van ;-)

    Geniet van je mooie, knappe Tara!

    Liefs,
    Sharon

  9. Wat goed!!! een mijlpaal zo zonder zuurstof! Weer zit ik met traantjes en trots mee te lezen. Ben blij voor jullie, en voor Tara uiteraard. En die foto's zijn geweldig. Juist om dit soort foto's en blogposts vind ik jou dus helemaal leuk.

  10. God wat is ze al en grote meid! En no worries: Melle draagt ook 62 en 68, dus met de groei zit dat dik dik dik in orde (ohja, niet vergelijken zij je hè, sorry!) en die benen zijn echt lang. Ik zeg een modelletje in spé, mooi meisje <3 !

  11. Weer een fijne en eerlijke blog om bij te lezen. Ik kan dat zo waarderen he, jij windt er geen doekjes omheen en toch vind ik niks zwaar of stom om te lezen. Je baby Taart is een heerlijk gebakje, ik heb zin om jullie binnenkort te mogen bewonderen :) X

  12. Wat stralen jullie!!
    Ik vind Tara echt op jou lijken met haar mooie ogen, echt een doorzetter dat ze nu al van haar zuurstof af is.

  13. Wat geweldig, zonder zuurstof! En fijn om jullie beiden zo te zien stralen! Guitig snuitje van Tara, wat een groot kind wordt het al!
    Liefs en een knuffel voor Tara.

  14. Ow wat mooi dit. En wat ge wel dig dat ze van de zuurstof af is! Ik heb de afgelopen week mad respect gekregen voor je. Onze zoon lag 3 dagen op de couveuse afdeling en dat was al hartverscheurend, heb veel aan jouw situatie moeten denken en hoe dapper jullie je er doorheen hebben geslagen. Je mag met recht trots zijn op Tara, wat een chick!!

  15. Dat je ergens stil van bent, maar toch wilt reageren.. Lastig, maar ik probeer het toch: wauw, wat een pure liefde, kracht, trots en geluk straalt er van deze foto’s en uit je woorden. Prachtig en zo gegund!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *