Twee maanden moeder: mijn eigenste clichés

lindsayvallen 2 maanden moeder moederschap

Het is vandaag 3 mei 2015, realiseerde ik me vanmorgen in het ziekenhuis. Vandaag is Tara dus al 2 maanden ‘oud’, wat ook betekent dat ik alweer 2 maanden moeder ben. Aan de ene kant voel ik me gewoon nog heel erg mezelf, maar tegelijkertijd is het zo onvoorstelbaar anders. Ik heb in ieder geval het kortwieken van mijn lokken en verven in een ‘pittig’ kleurtje nog kunnen vermijden ;-). Wel zijn een boel clichés gewoon hartstikke waar (en bovendien onvermijdelijk ;-), daarin verschil ik niet van andere, nieuwbakken moeders. De dingen die mij persoonlijk het meest opvallen, deel ik in deze blog.


1. De liefde voor je kind is overweldigend en de puurste liefde die ik ooit heb ervaren.
Corny, corny, corny! Maar so true. Wanneer ik in die kleine oogjes kijk, word ik overspoeld door de meest intense liefde die ik ooit heb ervaren. Ik voel dat ze van mij ‘is’ en bij ons ‘hoort’, het gevoel dat het zo moet ‘zijn’ en meer van dit (hysterisch) zweverige gebazel. Ik kan het eigenlijk niet eens goed onder woorden brengen. Ik hou van René, ik hou van mijn vriendinnen en ik hou van lekker eten ;-). Maar ik HOU van Tara, snap je?

Ik kan janken van blijdschap als ze heerlijk in mijn armen ligt en soms doe ik dat ook gewoon. Wat een krankzinnig gevoel van liefde bevat zo’n klein bundeltje mens, verpakt in 49 luttele centimeters. En het lijkt alleen maar erger te worden, zeker nu ze steeds meer van me herkent en merkt. Mijn stem, mijn gezicht, ik plof bijna uit elkaar van trots als ze rustig wordt van mijn aanwezigheid en glim als een discobol wanneer ze haar hoofdje naar me toe draait wanneer ze me hoort praten.

Wat een liefde. Wat een liefde.

2. Het slaaptekort en de voortdurende vermoeidheid went.
First, ik snap dat er moeders zijn met baby’s thuis die (gebroken) nachten op zijn en dat dat verschrikkelijk is. Maar ook als je kindje (helaas :-( nog niet thuis, maar noodgedwongen in het ziekenhuis verblijft, heb je weinig slaap. Mijn langste slaapmoment is van net na middernacht (om 00:30 uur na de laatste kolfbeurt van die nacht) tot 06:00 uur ’s ochtends (de eerste kolfbeurt van die dag). Dat zijn 5,5 uren aaneengesloten slaap, exclusief tussendoor wakker liggen of piekeren.

Overdag heb ik een druk programma wat afgewerkt wordt, waarbij het ziekenhuis bezoeken natuurlijk prioriteit numero uno is. Daarnaast kolf ik 5x per dag, probeer het huishouden enigszins bij te houden (want babywasjes zijn helaas niet inbegrepen bij ‘hotel ziekenhuis’ ;-) en besteed sinds enkele weken ook wat tijd aan mezelf. Vaak in de vorm van een filmpje of serie, een stukkie hardlopen of (online of offline) lezen. Vooral om even wat stoom af te blazen in deze situatie, want een (postnatale) depressie zie ik niet zo zitten. Ik kan overigens gebruik maken van de maatschappelijk werker van het ziekenhuis die ons is aangeboden, maar ik vind mijn eigen ‘therapie’ in deze vorm prettiger.

Moederschap quote glory

Maar de hectiek, het slaaptekort, de vermoeidheid en chaos went. Het eerste kwartier ’s ochtends vind ik het zwaarst, maar na het opstarten gaat het eigenlijk prima. Ik werk mijn riedeltje af (kolven, wassen, ziekenhuis bellen, ontbijten, tanden poetsen, de auto in) en als ik iets na 08:00 uur ’s ochtends het WKZ binnenloop, ben ik alweer vergeten dat ik het liefst de hele dag op m’n nest wou rotten. Bovendien krijg ik daarna weer mijn eerstje shotje Tara en zoals je leest bij punt 1, maakt dat een hoop goed (cliché maar waar: ‘je krijgt er zoveel voor terug‘ ;-).

Ik smeer braaf anti-rimpelcrèmes en speciale Q10 wallensticks voor de ergste zichtbare schade. Daarbij een zelfgebrouwen soja cappuccino maakt het ergste leed minder voelbaar ;-).

Found myself moederschap quote

3. Er komt een soort van onverklaarbare rust over je hele ‘zijn’.
Weer zo’n zweefteef ontdekking, voor je het weet sta ik in mijn blauwe jurk heelings te geven ;-). Ineens wordt er een soort algehele vorm van ‘content zijn’ aangesproken in je hersenen over al het andere dat niét kindgerelateerd is. Ik ben niet ineens helemaal zen en de sereniteit zelve, dat bedoel ik niet. Ik zit minimaal vier keer per dag in de auto van en naar het ziekenhuis en ben soms (nog steeds ;-) hufterig, inclusief middelvingers (lelijke gewoonte, oeps). Maar – buiten mijn slechte gewoontes in het verkeer – is het niveau ‘schouders ophalen’ wel ontzettend gestegen. Een beetje back to the 90’s, waarin ik als tiener op alles ‘boeiend!’ riep. En dat ook echt zo ervaar.

Ik denk dat de natuur dit ook ergens geregeld heeft. Zodat je je extreem kunt focussen op je kind en alle bijzaken eromheen gemakkelijker kunt loslaten. Al het andere verdwijnt wat meer naar de achtergrond. Zo vind ik het ergens ontzettend stom dat het me niet lukt om me iedere dag op te maken en (alweer) fashionable gekleed te gaan. Maar het boeit me (nog) niet genoeg om daar eerder voor op te staan. Ik zou geheid een bekeuring krijgen van de modepolitie en de modemama’s vinden mij waarschijnlijk een ontzettende faalhaas. En zo zijn er meer voorbeelden, zoals niet iedere dag stofzuigen of mijn administratie direct ordenen. Iets wat de perfectionist in mij voorheen graag onder controle had, maar wat de moeder in mij nu laat gaan zonder hiervan te flippen.

Maar ik ben er content mee. Dat komt straks wel weer, als de hyperfocus enigszins de touwtjes kan laten vieren. Trouwens, ik heb komende week wel weer mijn eerste brazilian geboekt. Dat dan weer wel, dat stoort me na 2 maanden gewoon te fur ;-).

4. Het afvallen gaat niet op standje celebrity.
Hoewel ik dat van tevoren wel een beetje gehoopt had, kan ik na 2 maanden nog niet de Victoria’s Secret catwalk op (zoals ik Doutzen in mijn dromen nadeed ;-). Maar mijn #projectSlimMommy gaat best lekker en dankzij punt 3 maak ik me er (gelukkig) niet meer zo druk om.

Moederschap strengths quote

5. De glimlach van een kind, la la laa la la la la laa.
De glimlach van een kind, doet je beseffen dat je leeft. De glimlach van een kind, dat nog een leven voor zich heeft. Laa la la la laa la la laa. Ik kwam tot de ontdekking dat ik weinig kinderliedjes ken. Slaap kindje slaap, In de Manenschijn, Berend Botje, In Den Haag daar woont een graaf, Poesje Miauw, Kabouter Spillebeen, wat scoutingrepertoire (Bam-bam-bilië, Bam-bam-bilië, Bambilië ;-) en dan houdt het wel zo’n beetje op. Na een paar keer herhalen, kwamen die nummers me letterlijk mijn strot uit en was baby nog lang niet slaperig (genoeg).

Glimlach Willy

Gelukkig kan ik uit volle borst alle Disney-medleys, de Jeugd van Tegenwoordig, Hazes, foute 90’s en Queen opdreunen, wat buitengewoon goed gewaardeerd wordt door Taar ;-). Maar vrees niet voor mijn wellicht niet kindvriendelijke repertoire. Ik ben net een soort Amerikaanse MTV, alle stoute woorden bliep ik gewoon weg. Voordat jullie de Kinderbescherming bellen ;-).

6. Je begrijpt alle ouders en snapt tegelijkertijd dat je kindloos inderdaad geen benul had.
Echt zo’n vervelend cliché als je (nog) geen kinderen hebt. Van die ouders, vooral verse ouders, die zeggen: dat snap jij niet, want je hebt geen kinderen. Doe niet zo vervelend, dacht ik dan, ik kan me heus wel inleven. Ik heb bovendien op tientallen kinderen opgepast en snap je echt wel hoor. Niet dus.

Ineens snap ik al mijn vriendinnen met kinderen en begrijp tegelijkertijd dat je zonder kinderen echt niet kunt voorstellen wat het betekent om kinderen te hebben. Maar dat roep ik niet te pas en te onpas tegen (nog)niet-moeders. Ik ben namelijk niet zo’n zure moeder die alle kinderlozen in mijn omgeving de mond snoert door ze met dat gehate cliché om de oren te slaan. Niets zo vervelend als van die mother knows best-types.

mother knows best

Dus ja, dit cliché is waar: ik begrijp andere moeders nu pas écht, MAARRR – ondanks dat ik het dus nu wel benoem in mijn blog ;-) – heb evengoed begrip en respect voor mensen zonder kinderen die zeggen dat ze me begrijpen. Want je weet niet beter. Ik wist het ook niet, voordat ik moeder werd. Je probeert je gewoon in te leven in de situatie en doet je best. Geen reden om daarom heetgebakerd als een bezetene te krijsen ‘dat snap je pas als je zelf moeder bent!’. Could you fucking not, zelfbenoemde übermoeder waar andere moeders het schaamrood van op de kaken krijgen. Bedankt.

7. Ben ik nog iets vergeten?
Dan herinner ik het me in ieder geval niet meer. Die vergeetachtigheid van tijdens de zwangerschap valt in het niet bij de vergeetachtigheid die ik nu ervaar. Sleutels, tas, gas, licht: is alles aan/uit/mee of op slot? Mijn notitieboekjes zijn mijn redders nu. Ik weet niet of het komt door het kolven en de borstvoeding, maar mijn geheugen is zelf net halfvol. Of half leeg, kan ik beter zeggen. Wat ik wel lief vind, is dat René als vader net zo sympathiek vergeetachtig is. Misschien is de vergeetachtigheid inherent aan ouderschap en leven meer ervaren ouders daarom met planners en gesynchroniseerde agenda’s.

true-blood-eric-northman-quotes-3

8. Alles werkt weer, lichamelijk gezien.
Van alles waar ik tijdens de zwangerschap naar uit keek na het op de wereld zetten van mini-me (filet americain, zalm, carpaccio, sushi, wijn), ben ik me potverdorie toch verrast door iets onderaan het lijstje. Hoera, want mijn lijf werkt weer en kan zich opnieuw voortplanten. Euhm, hallo? Zou dat niet maaaaanden moeten duren, zeker omdat ik kolf en borstvoeding geef? Een telefoontje naar mijn verloskundige vertelde me anders. Door de vroeggeboorte en het feit dat ik kolf, kan de menstruatie na 6 tot 8 weken weer op gang komen. Lucky me!

Ik denk dat ik één van de weinige vrouwen ben die kan zeggen dat ze VOOR de uitgerekende datum, alweer ongesteld is geworden. Ik had het graag later gezien, maar dat is me helaas niet gegund. Wat me lichamelijk gezien wél is gegund, werkt gelukkig ook weer ;-). Nadat ik flink wat pandapunten had gespaard omdat alle lichamelijke activiteiten sinds de gebroken vliezen verboden waren (en dat was godnondeju in januari!) ben ik inmiddels officieel een milf ;-).

Milf moederschap

9. De tijd vliegt met een kind. Echt.
Cliché’s all over the place in deze blog.
Twee maanden moeder. Precies 62 dagen. Hoewel het nog steeds friggin‘ gek blijft dat ik ‘al’ twee maanden moeder ben – gezien mijn originele uitgerekende datum pas over 10 dagen is – is de tijd desondanks bizar snel gegaan. Time flies when you’re having fun. Moederschap is awesome, met al haar uitdagingen, maar vooral met zoveel meer prachtige momenten. Ik voel me ontzettend gezegend, betekenisvol en onbetaalbaar rijk als moeder. Sorry als je nu een teiltje moet pakken ;-).

Ook al is ze (nog steeds :-) heel klein, ze is alweer zoveel groter dan 3 maart, toen ik haar voor het eerst mocht aanraken in de couveuse. De kleinste prematurenluier is ingewisseld voor ‘gewone’ Pampers in maatje 1 en confectiemaat 50 zit inmiddels als gegoten. Helaas mag ze nog niet naar huis op papa’s verjaardag (7 mei), Moederdag (10 mei) of de uitgerekende datum (13 mei), maar als de tijd net zo vliegt als de afgelopen twee maanden, kan het nooit lang duren voordat je hier thuis bij me bent. Zoals het hoort. En dan zijn er ongetwijfeld weer mooie, nieuwe dingen te ontdekken aan het moederschap. Ik verheug me er nu al op. Want jouw moeder mogen zijn, is het allerleukste.

Liefs,
Lindsay

babytaartje 8 weken oud

Afgelopen dinsdag (28 april) 8 weken oud.

13 reacties

    1. Wat leuk om hier een reactie te lezen!
      Volgens mij struin jij het hele internet af op zoek naar blogs over zwanger zijn en dergelijke :)

      Geniet van je zwangerschap :D!!

    1. Haha leuk artikel! Die vergeetachtigheid.. Verschrikkelijk! Overigens zal ik “blij” zijn als ik weer ongesteld word, meneer is inmiddels 8 maand & heb maar een maand bv gegeven..

  1. Bizar hoe het lichaam eigenlijk weer terugschakelt naar de normale modus. Ik hou van je blogjes over ubercuty taartje <3

  2. Leuk om over te lezen, helemaal omdat deze gevoelens mij waarschijnlijk straks allemaal te wachten staan. Ik was afgelopen week even in paniek over de kleine en ik kon niet meer rationeel nadenken. De emoties overspoelden me ik was zo intens bezorgd..Ik bleef maar excuses maken voor mijn krokodillentranen terwijl de verloskundige zei dat ik niet zo streng voor mezelf moest zijn omdat het nu eenmaal om mijn kostbaarste bezit ging. Die woorden waren voor mij inderdaad even allesomvattend, ik moet er niet aan denken dat er wat met mijn kleintje gebeurd! Alles is overigens weer rustig en oké maar dat gevoel ( in combinatie met de hormonen) was een hele ervaring…

  3. Wauw wat heb ik ontzettend veel respect voor jullie alle drie! Nogal een lurker hier, en kan me zo niet herinneren dat ik ooit eerder heb gereageerd. Maar zit nu wel met tranen in m'n ogen je artikel te lezen. Wat dan overigens weer niet de eerste keer is haha.

    Maar wat mag jij trots op jezelf zijn Lindsay!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *