Mijn recensie van 13 Reasons Why

Okay. Ik heb normaliter een “Friday favourite film”, een “Friday favourite serie” of ander beeldbuisgerelateerd thema op vrijdagen op mijn blog. Een filmreview of mijn bevindingen van een serie. Zo ook vandaag. Maar dit keer geen ‘favourite’ in de titel, omdat ik – ondanks de hype die rondom de Netflix-serie 13 Reasons Why is ontstaan – niet zo enthousiast ben over de serie. Ik zou de serie een magere zes min geven, met alleen een voldoende omdat ik de ruimte voor discussies onder tieners of in het onderwijs toejuich. De serie zelf vond ik namelijk erg matig. 

 

Als je de serie (nog) niet hebt gezien, kun je deze blog misschien even overslaan tot wanneer je alle afleveringen hebt bekeken, voordat ik je spoilers geef. Ik startte vol verwachting aan de serie, maar moest me werkelijk door de eerste afleveringen heen slepen. Kijk ik werkelijk dezelfde serie als waar iedereen zo lyrisch over is? Hou vol, riep men op social media. Pfft, na aflevering 6 wilde ik eigenlijk de handdoek in de ring gooien. Wordt het nog wat? Toch wilde ik de serie uitkijken, want er is zoveel om te doen. Ik heb ‘m inderdaad uitgekeken, maar ik ben – nu 4 dagen nadat ik de laatste aflevering zag – nog altijd niet geraakt of diep onder de indruk. Sorry not sorry.

Het uitgangspunt van de serie, waarin een jong meisje zichzelf van het leven berooft, biedt uiteraard veel invalshoeken betreft mentale gezondheid, sociale verhoudingen en zelfdoding, en hoe je daar uiteindelijk helaas tot kunt komen. Jammer genoeg slaat de serie – in mijn beleving – op veel punten de plank mis. Dat is denk ik wat me het meest stoort. Ik had hoge verwachtingen gezien de thematiek en hoopte vurig op een sterke, pakkende serie, maar dacht na de laatste aflevering: is dit alles?

Ik mis diepgang en inhoud

Dat er in de serie onderwerpen zijn die zoveel bieden qua inhoud, enscenering en verdieping, maar het – op mij – overkomt als een oppervlakkig en weinig diepgaande serie, dat is ZO zonde! Eigenlijk vind ik het bijna knap hoe je zulke inhoudelijke onderwerpen, zo inhoudsloos kunt weergeven.

De 17-jarige Hannah pleegt zelfmoord en laat cassettetapes achter, waarbij ze de personen adresseert die hebben bijgedragen aan haar besluit. Ik ben 33 en ken helaas meerdere personen die zelfmoord hebben gepleegd. Geen van hen legt de schuld daarvoor expliciet bij een ander. Dat is wat ik allereerst erg storend vind in 13 Reasons Why.

Het lijkt alsof Hannah zelfmoord pleegt en met haar bandjes wilt zeggen: zie je, jij hebt er mede voor gezorgd dat ik mezelf van het leven heb beroofd. Alsof haar zelfmoord een straf is voor de namen op de tapes. Dat is absurd. Anderen straffen door jezelf van het leven te beroven, dat is – in mijn beleving – niet wat mensen tot zelfdoding drijft. Dat is een ander verantwoordelijk maken voor jouw keuzes en daden, alsof je het ultieme slachtoffer bent.

Martelaar Hannah Baker

Als een soort martelaar, die gestorven is voor onze zondes. Hannah Baker, die net als Jezus Christus, sterft voor alle zondaars op de wereld. Als jij me niet had gepest, als jij me niet had genegeerd, als jij niet over me had geroddeld of als jij me niet had verkracht, dan was ik er misschien nog geweest. That’s just not right.

Natuurlijk kunnen er zaken zijn waardoor je steeds verder in de put belandt, waardoor je in een vicieuze cirkel terecht komt en uiteindelijk zo diep zit, dat je geen andere uitweg ziet dan jezelf van het leven beroven. Maar die worsteling vind ik VEEL te weinig zichtbaar in de serie. Het lijkt nu een simpele optelsom. Tel pesten, roddels en seksueel misbruik op, en dat resulteert in zelfmoord. Dat vind ik veel en veel te oppervlakkig weergegeven.

Iemand op Twitter reageerde dat het mij misschien niet zo aangrijpt, omdat ik niet begrijp hoe pesten anno 2017 kan zijn. Met de invloed van social media bijvoorbeeld. Het klopt dat er op mijn middelbare school geen social media was. Maar ook op mijn school werd er geroddeld en gepest. Zelfs zonder social media.

Roddels, pesten en misbruik vroeger en nu (social media)

Roddels en pesterijen die je evengoed achtervolgden, want niet alleen werden ze uitgesproken, ze verschenen ook op briefjes die rondgingen, werden in agenda’s geschreven, er hingen plots briefjes bij het roosterbord of in de kantine en ook je brievenbus thuis was soms niet veilig voor de terreur.

Misschien waren er nog geen mobiele telefoons, maar de huistelefoon werd niet overgeslagen en ook daar kon je geconfronteerd worden met je pesters. Foto’s waar ogen werden uitgeprikt, eieren die op de voordeur werden gekogeld en ja: roddels over seksuele handelingen die je uitgevoerd zou hebben.

Wat dat betreft is de serie wél een realistische weergave van hoe het er tijdens mijn middelbare schooltijd aan toe ging, anno 1995 – 2000. Ook over mij werden er, net als over veel andere meisjes, roddels verteld op seksueel vlak. Dat maakt het uiteraard niet goed, maar het is wel de realiteit. Daarom vond ik dat an sich niet zo schokkend in de serie. Het is hoe het eraan toegaat op de middelbare school. Dat plaatje is absoluut kloppend. Het is triest en niét okay, maar het gebeurt.

Ik denk daarom dat het een illusie is dat pesten of roddelen nooit meer zal bestaan, hoeveel awareness we ook creëren. Dat denk ik niet omdat ik verhard, bitter of zuur ben, maar omdat de mensheid al eeuwen lang dit gedrag vertoond. Ook in de middeleeuwen, toen er nog geen school of telefoon bestond, werd er gepest en was er hoon. Het is van alle tijden. Vrouwen werden heksen genoemd en verbrand, tollenaars werden bespuwd en veracht. Het is goed dat we aandacht besteden aan wat pesten, uitsluiting en roddels met mensen kunnen doen, maar ik denk dat het niet te voorkomen is. Dat zou prachtig zijn, maar – in mijn optiek – niet geloofwaardig.

Grijs misbruik en rode vlaggen

Maar ikzelf en de andere meisjes over wie geroddeld werd, wij zijn er nog allemaal. Ook de meisjes, waaronder ikzelf, die te maken krijgen met ongewenst gedrag. Grijs gedrag, net zoals in de serie, waarbij je vreemde handen of aanrakingen opmerkte, maar toch twijfelde. Voelde ik dat nu goed? Greep hij daar echt naar? Dat is ronduit klote om mee te maken. Dat zal ik zeker niét ontkennen. Niemand heeft het recht om aan andermans lijf te zitten tegen haar of zijn zin.

Ook wanneer er tegen je wil – geen grijs gedrag, maar absoluut rode vlaggen! – ongewenste seksuele handelingen met je worden verricht. Helaas is ook dat de realiteit voor veel meisjes en vrouwen. Ook al breng je jezelf in benarde situaties – want waarom zou Hannah in het bubbelbad bij Bryce blijven zitten, nadat ze heeft gezien dat hij Jessica verkracht – dat is NOOIT een excuus om verkracht te worden.

Misschien is het niet slim dat ze naar Bryce’s feestje ging en in haar ondergoed in de hot tub belandde. Maar dat is never nooit een reden om verkracht te worden. Tieners schatten situaties niet altijd juist in. Ik denk dat veel ouderen dit van vroeger herkennen. Als ik terugkijk op mijn tienertijd, maak je soms domme keuzes. Maar geen enkele domme keuze is de schuld van een verkrachting. Dat vind ik te weinig belicht in de serie. Soms vind ik het misschien zelfs (weer!) stigmatiserend, zucht.

Als je dronken bent en bewusteloos raakt op een huisfeestje zoals Jessica, als je tegen beter weten in bij een jongen in het bubbelbad zit, NIETS is een reden om vervolgens misbruikt te worden. Daar zou in mijn beleving veel meer aandacht aan besteed kunnen worden in de serie. Het zijn onderwerpen die al zo vaak worden gebagatelliseerd en voor mijn gevoel is dat in de serie helaas niet anders.

Tegelijkertijd is dat ook wat het schrijnend maakt, want het gebeurt nog altijd, hoeveel aandacht we er ook aan besteden. Maar ik vind het te kort door te bocht om dat als één van de 13 redenen te bombarderen. Producer en bedenker achter de serie, Selena Gomez, heeft aangegeven dat ze de jonge generatie die nu opgroeit wakker wil schudden. Ze wil met de serie wijzen op de gevaren van social media en pesten. 13 Reasons Why zou een belangrijke les moeten zijn voor de jeugd van tegenwoordig.

Stereotype en platte karakters

Toch vind ik de les niet duidelijk genoeg. Het blijft voor mijn gevoel een oppervlakkige weergave van pesten, misbruik, onbegrepen zijn en de karakters vind ik zo hopeloos stereotype. Het nieuwe meisje, de jocks, de gevoelige jongen, de nerd die bij het jaarboek werkt, de school Asian en de cool Asian, de white trailer trash bijdehante bek, de cheerleaders, de sarcastische Eminem met zijn geblondeerde lokken en de streetwise Latin of andersoortige komaf kids.

Please, deze figuren zien we al tientallen jaren in series en films. Kijk naar Clueless uit de 90’s, kijk naar Mean Girls uit de 00’s, kijk naar de modernere Pretty Little Liars, etcetera. Het is zo voorspelbaar. Zelfs de koffer met loaded guns die de nerd in de laatste aflevering showt. Ja, ja, ja, de jongens in Bowling For Columbine (2002) waren fan van Marilyn Manson en waren ook sociale outcasts. I get it. Het is handig en herkenbaar om de karakters vorm te geven die we zijn gewend. Maar het is ook makkelijk.

Soms laat iemand een afscheidsbrief achter aan zijn of haar nabestaanden, wanneer ze zichzelf van het leven beroven. In januari van dit jaar pleegde een 15-jarige scholier in het Nederlandse Heerlen zelfmoord. Ook hij noemde namen van pesters die hem het leven zuur maakten. Er zijn meer tieners in Nederland die dezelfde redenen noemden in hun afscheidsberichten. Ik herinner me zeker vier Nederlandse tieners die pesten als reden van hun wanhoopsdaad gaven.

Af en toe worden we opgeschrikt door grote persoonlijke drama’s waarbij gepeste jongeren zich van het leven beroven. Maar kun je altijd je één op één een relatie trekken tussen pesten en de zelfdoding? Psychiater Jan Mokkenstorm van suicidepreventielijn 113 wordt regelmatig om zijn mening gevraagd. Volgens hem heeft zelfdoding zelden één oorzaak en hoeft de afscheidsbrief, die geschreven is in mentale nood, niet altijd de hele waarheid te bevatten.

Te eenzijdig en oppervlakkig, matig boeiend

Ik schreef het al eerder, ik vind het daarom te kort door de bocht om zelfdoding als optelsom van pesterijen en misbruik te portretteren. Als dat het geval is, waarom beroven oudere, succesvolle mensen als Antonie Kamerling, Robin Williams en Alexander McQueen zichzelf dan van het leven? Zelfdoding heeft zoveel diepere lagen, waarbij er zoveel omgaat in de psyche van een persoon, daar gaat de serie wat mij betreft veel te snel aan voorbij. Het is te weinig zichtbaar of niet voldoende weergegeven.

De serie is op dat vlak voor mij te geromantiseerd en gedramatiseerd. Het is misschien niet onrealistisch om te denken dat deze optelsom leidt tot zelfdoding, maar het is geen vaststaand oorzaak en gevolg. Het pesten en misbruik wordt hier expliciet uitgehaald als belangrijkste van de 13 redenen, maar in de meeste gevallen van zelfdoding zijn er veel meer dingen aan de hand.

Denk aan een psychische stoornis of andere wisselwerkingen op verschillende vlakken. Dat vind ik daarom jammer. Het wordt gepresenteerd als een optelsom, maar het ligt veel dieper dan dat. En juist dat wordt – naar mijn gevoel – niet in de serie belicht. Dat is een gemiste kans en daarom vind ik het vaak ongeloofwaardig.

In 13 Reasons Why proberen de makers ons als kijker te laten snappen waarom Hannah zelfmoord pleegt, door tape na tape uit te leggen hoe ze tot haar besluit is gekomen. Toch vind ik de redenen nogal blasé en nietszeggend weergegeven. Het is een onwijs heftig besluit en super intens om een einde aan je leven te maken, maar in mijn beleving durfden de makers niet echt rauw en diep te gaan (misschien omdat het dan niet zo’n kijkcijferkanon zou zijn?) waardoor het mij niet raakt.

Het helpt ook niet dat ik Hannah een weinig sympathiek karakter vind. Of dat ligt aan hoe ze geschreven is, hoe ze gespeeld wordt of de actrice in kwestie, daar kan ik mijn vinger nit op leggen. Ik stoor me vaak aan Hannah. Dat is best gek, want zoals ik al liet doorschemeren, herken ik me in veel van haar ervaringen. Juist daarom verbaasde ik me over hoe weinig de serie me raakte. Ik wéét hoe klote al die dingen zijn, maar toch vind ik haar karakter eerder vervelend dan dat ik met haar heb te doen.

Wel vind ik de scène waarin ze uiteindelijk zelfmoord pleegt, heel puur en goed weergegeven. Tot dat moment vond ik Hannah nogal uitvergroot en niet altijd geloofwaardig acteren, maar deze scène had ze me. Het is niet zo dat ik opgelucht was – en het is raar een om zelfmoordscène als mooi te beschrijven, maar ik dacht wel: nu gebeurt er eindelijk iets wat me meesleept en wat ik geloof.

En natuurlijk vloeiden bij mij de tranen rijkelijk toen haar moeder haar vond. Als moeder van een dochter is dit natuurlijk een beeld wat je nooit hoopt mee te maken. Hannah’s moeder vond ik overigens bijna de hele serie altijd geloofwaardig. Als één van de weinigen.

13 Reasons Why is voor mij een soort high school serie zoals zovelen, over de standaard onderwerpen, met als enige verschil dat er een zelfmoord aan ten grondslag ligt. Ik vind het vaak vlak qua personages en verhaallijn en eigenlijk bijna oneerbiedig voor de iedereen die met zelfdoding te maken heeft (gehad).

Een handige kapstok, maar don’t believe the hype

Ik vind het daarentegen wél goed dat dit nu een kapstok is voor middelbare scholen om de dialoog aan te gaan met elkaar. Maar ook dat is niet vernieuwend. Op mijn middelbare school bespraken we Die Leiden des jungen Werthers van Goethe, waarin zelfdoding werd geromantiseerd. Ook in Spijt van Carry Slee (1996) is zelfdoding een belangrijk thema. Eveneens in het boek Zes Sterren van Joost Zwagerman (2002).

Netflix is in dat opzicht een aantrekkelijker medium dan een boek wat scholieren verplicht moeten lezen, dus het is fijn dat docenten nu bij maatschappijleer of in kringgesprekken kunnen bespreken wat er in de serie gebeurt. Maar vernieuwend, aangrijpend of meeslepend? Nee, dat doet de serie niet met me.

De onderwerpen in 13 Reasons Why lenen zich ZO goed voor een sterke inhoudelijke serie, maar helaas blijft het voor mij bij een matige serie en ben ik eigenlijk teleurgesteld dat er zo weinig uit is gehaald. Wat dat betreft zou ik willen zeggen: don’t believe the hype.

Heb jij 13 Reasons Why al bekeken? Wat vond jij ervan? Ben je het totaal niet met me eens of juist wel? 

Liefs,
Lindsay

Oh ja, dit is wat ik denk dat er met sommige karakters gaande is, wat mij betreft:

– Alex: is degene die zelfmoord heeft gepleegd. Hij was al een getroebleerd karakter, de zwembadscène hintte hier al op en hij heeft toegang tot een wapen, dankzij zijn vader die agent is. Hij heeft geen toekomstplannen en wordt het meest gekweld door schuldgevoelens;
– Tyler: gaat een high school shooting pullen, wat eigenlijk té voorspelbaar is, maar zoals je in mijn recensie kunt lezen, vind ik de serie nogal voorspelbaar, dus ik verwacht dat Tyler inderdaad zijn wraakgevoelens botviert op de rest van de school. De reden dat hij Alex’ foto weghaalt, is omdat hij Alex wilt sparen;
– Bryce: de reden dat hij de tapes niet heeft gekregen, is omdat Clay direct naar de schoolleiding stapt, terwijl hij de tapes aan Bryce had moeten doorgeven;
– Ik vind het uiteindelijk wél goed dat Jessica haar vader vertelt dat ze is verkracht. Tenminste, dat denk ik dat ze gaat doen. De (absoluut onterechte!) schaamte voorbij en ik hoop dat er nog enigszins gerechtigheid komt versus Bryce.




10 reacties

  1. Precies hoe ik de serie heb beleefd. Rond ep 5 vroeg ik me af of ik nog verder moest kijken, want ik voelde de bui al hangen: heel oppervlakkig verhaal, geen schokkende dingen (vind ik), of plot twist. Na 13 eps was ik erg teleurgesteld. Uiteraard goed dat er aandacht wordt besteed aan zo een onderwerp. Maar ik denk dat een veertiende reden best haarzelf en haar mentale staat had mogen zijn. Ik dacht aan het einde nog, toen Mr Porter haar probeerde te helpen: ze mag hier meer haar best mogen doen om geholpen te willen worden. Het was een schreeuw naar aandacht die erg passief was, in mijn ogen. All in all, gemiste kans om de serie meer diepgang te geven..

  2. Zoooooo met deze recensie eens! Je omschrijft woord voor woord waar ik me ook aan stoorde en teleurstellend vond. Zo’n heftig onderwerp en dan zo’n oppervlakkige serie, het is idd bijna knap. Hannah wekte bij mij ook weinig sympathie op, ze leek vooral gefocust op wraak en er was niks van zelfreflectie aanwezig. Terwijl het toch ook echt een stuk eigen verantwoordelijkheid voor je leven en keuzes nemen is. Dit klinkt mss hard, maar dit zeg ik als iemand die al 14 jaar af en op met depressies en zelfbeschadiging dealt. Ik heb 2 zelfmoordpogingen gedaan en minimaal net zo vaak op het punt gestaan om zelfmoord te plegen. Juist daarom stelt de serie mij zo teleur. Het is cliche, romantiseert het onderwerp en wekt de suggestie dat zelfmoord een goede oplossing is en dat je daarna wel alle gewilde aandacht krijgt. Ik denk echt dat dit jonge, kwetsbare mensen kan triggeren.
    Een gemiste kans naar mijn mening.
    En puur als serie vond ik het ook slecht geacteerd over het algemeen. Behalve idd Hannahs moeder.

  3. Ik ben pas bij aflevering 3 en ben ook niet overtuigd. Mijn zusje had me al 'gewaarschuwd' dat ik er niet te veel van moet verwachten. Voorlopig ben ik toch nog niet afgehaakt, maar ik merk wel dat ik steeds geneigd ben om andere dingen te gaan doen tijdens de aflevering.

  4. Is het toeval dat ik dacht, even Lindsays blog openen vandaag? En dan deze recensie lezen. Echt een perfecte recensie. Slappe hap, daar waren we het al over eens. Hannah heeft een hoop verdriet, maar je ziet de depressie die ze moet hebben niet. Ze is vaak onterecht dramatisch en dat hoort bij tienermeisjes (of bij meisjes in het algemeen? :D) maar dat maakt haar niet gelijk depressief. Ik vind alle karakters eigenlijk maar irritant. Allemaal hebben ze geen ballen. Heel de serie is ook veel te filmisch, niet rauw, niet echt genoeg.
    Goed, we zijn het eens. Ik moet nu Clay z'n bandje gaan bekijken, dus heb al wat spoilers gelezen hier. Is in dit geval gelukkig niet erg ;) Props voor de diepgang in je artikel, trouwens!

  5. Hoewel later geef je deze serie wel een voldoende. Waar zit dat dan in? Want op basis van je verhaal zou ik eerder een 2,5 of lager verwachten.

      1. Hi Petra, in de eerste alinea staat deze zin: \”Ik zou de serie een magere zes min geven, met alleen een voldoende omdat ik de ruimte voor discussies onder tieners of in het onderwijs toejuich. De serie zelf vond ik namelijk erg matig\”.

        Ik ben dus blij dat er een middel (de serie in dit geval) is dat anno 2017 weer aanleiding is om met jongeren in gesprek te gaan over deze onderwerpen. Dus daarom een voldoende :-)

  6. De serie vond ik inderdaad niet goed en je maakt zoveel prima punten, de oppervlakkigheid, de gemakzuchtigheid van de makers, hier en daar het acteerwerk. Vond vooral de aanklacht en schuldvraag die Hannah neerlegt erg slecht en jammer gekozen, al door de schrijver dan natuurlijk. Het is mij al met al te Young Adult, denk dus dat jongere kijkers zich er meer in kunnen vinden, clichés werken misschien daarbij beter. Toch heeft de serie wel een gevoelige snaar geraakt bij mij en ik kan dus niet goed zeggen waarom. Misschien omdat ik er wel vanalles aan gevoelens bij dacht die Hannah vast ook voelde (maar inderdaad niet echt naar voren kwam) misschien omdat Clay me wel heel erg aansprak. Heb de serie gemakkelijk uit gekeken, soms ondertussen met iets anders bezig. Ben vooral blij dat het wat discussie oplevert en dat er meer aandacht komt voor mensen met suïcidale gedachtes. Zeker ook bij tieners waar ook vaak dingen onder 'puberteit' worden geschoven.

    Echt goed uitgelegd en geschreven, vond je vergelijking Hannah vs. Jezus helaas wel minder. Slaat een beetje kant noch wal.

  7. Wat een verhelderend en fijn artikel. Ik ben het grootendeels met je eens, het enige was dat ik er wel meteen in zat en verder wilde kijken.. om te kijken of het de ‘hype’ waard was. Ik vond het een ‘leuke’ (ondanks het thema etc.) serie om te kijken, maar het heeft me niet omver geblazen of echt iets met me gedaan. Ik vond Hannah’s personage ook niet echt bijzonder en irriteerde me best vaak aan haar. Je kunt natuurlijk niet in iemands hoofd kijken, maar ik vond dat ze op sommige situaties wat raar reageerde, zelf was ze ook niet ‘perfect’ en hield ze vaak ook niet rekening met anderen. De zelfmoordscene vond ik erg heftig en heb ik dus ook maar half gekeken. Ik vind het goed dat men een discussie start op een manier die veel jongeren bereikt, echter vind ik de uitwerking nog niet echt helemaal het einde. (sorry voor het ietwat onsamenhangende verhaal)

  8. In het begin van je recensie moet ik wel een paar keer zuchten en dacht ik Lindsay praat hier pas over als je weet waar het over gaat. Van een afstand mee maken is totaal anders dan zoiets zelf doormaken.

    Het is een serie. Ik vind het al heel wat voor een Amerikaanse serie. Want 1. de seks/verkrachting scenes worden aardig goed getoond en 2. de zelfmoord scene ook. Normaal zie ik dit niet in films hoor.. dan word de camera weggedraaid en hoor je alleen nog maar wat geluid.

    Het klopt idd dat het de eerste afleveringen traag op gang komt. Maar aan de andere kant is dat wel goed zeker voor de doelgroep 16+. Wij zijn al een stuk ouder en hebben veel meer mee gemaakt.

    Over het waarom? Vind ik bij bijna alle redenen het wel kloppen. Het is een tienermeisje… op die leeftijd is alles al gauw drama en je verlaat langzaam je stabiele jeugd.
    Dat is spannend en eng.
    Dan word je ook nog eens gepest, gekwetst en gebruikt!!

    Zelf weet ik als geen ander hoe echte eenzaamheid is, ongeacht hoeveel mensen er om je heen staan. Echte eenzaamheid ken je pas als je zo’n zelfmoordpoging doet. Tot dan toe zal een buitenstaander het nooit weten.

    Dat ze niet echt volledig ingaan op een depressie is denk ik omdat het vanaf 16+ is. Dit zou veel te belastend en daarnaast ook ingewikkeld zijn. Want deze serie had het doel: pesten etc.

    Heb je ook de aflevering gezien die na aflevering 13 komt? Met de uitleg over waarom deze serie gemaakt is.
    Daarin leggen de makers ook uit dat het nu zo andere tijd is om tiener te zijn. Pesten stopt niet op het schoolplein. Als een tiener naar huis gaat en gezellig met zijn ouders aan tafel zit dan krijgt hij/zij ineens een vreselijk berichtje. Zelf weet je ook dat je veel makkelijker gemene berichten typt dan dat je iemand durft te bellen en het te zeggen….

    Kortom ik vind deze serie wel een 8 waard. Zeker gezien voor de doelgroep waarvoor het bestemt is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *