13 mei uitgerekende datum, maar al 10 weken bevallen

Soms kun je gewoon beter spreken dan schrijven… ook al duurt het 22 minuten voordat je gezegd hebt wat je kwijt wilt.

Liefs,
Lindsay

53 reacties

  1. Wat heb je dat mooi verwoord! Misschien vind je het nergens op slaan maar ik was zo'n couveusekindje. Ik was dan wel niet te vroeg maar door complicaties tijdens de bevalling heb ik 8 weken in het ziekenhuis gelegen, in een couveuse. En ik lag zo ver weg van de woonplaats van mijn ouders dat mijn moeder de eerste week niet op bezoek kon komen en mijn vader probeerde elke dag te gaan. Ik geloof niet dat ik er iets aan over heb gehouden. Ben niet dol op naalden (wie wel) maar verder…. Wie weet stelt je dat een heel klein beetje gerust. Ik wil jou en je man heel veel sterkte wensen maar ook heel veel momenten van genieten met z'n 3en! En ik stuur wat extra energie richting Tara om heel snel naar huis te komen.

  2. Jeetje Linds.. Ik heb totaal nog niks met kinderen/baby's te maken, maar ik klikte op play en ik heb met tranen in mijn ogen zitten kijken hoe je dat verwoord hebt. Gelukkig heeft het jou geholpen en ben heel blij voor jullie dat Tara zo hard aan het vechten is voor haar leven. Inderdaad, nu uitkijken naar alle mooie momenten die gaan komen en waarbij jullie als gezin volop van kunnen gaan genieten! Xx Marijn

  3. Jeetje… Dit kun je inderdaad beter vertellen dan schrijven. Ik heb zo mee zitten huilen en ik vind het zo oneerlijk! Jullie zijn zulke leuke mensen, voor zover ik je “ken” en dan overkomt jullie dit. Ik snap heel hoed dat dat op de uitgerekende datum binnen komt want ook al is ze prematuur, je leeft toch naar deze datum toe en misschien hebben jullie toen wel gedacht: “13 mei is ze vast thuis.” Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen Lindsay, want ik denk dat wat ik ook zeg, het tekort schiet voor hoe ontzettend veel sterkte en geluk ik jullie wil wensen!

  4. Lieve Lindsay, de tranen lopen over mijn wangen en ik besef me even weer hoe dankbaar ik mag zijn. Voor jou is het vandaag gewoon een dubbele dag en je mag je echt wel even rot voelen en alles kut vinden de situatie waar jullie je in bevinden is ook gewoon niet leuk en wens je geen enkele ouder toe. Ik hoop dat jullie Tara binnen nu en 6 week lekker bij jullie thuis mag komen en dat jullie eindelijk als gezinnetje in jullie eigen huis mogen gaan genieten want ik (en met mij vele anderen) gun het jullie zo. Nog even volhouden super mama en dan komt ze naar huis! Dikke knuffel XX

  5. Hier ook tranen bij het kijken van je filmpje. De liefde voor tara spat er echt van af <3 Veel sterkte nog vandaag, veel sterkte nog de komende weken, en zoals je zegt: de dag dat ze mee naar huis mag komt ook zeker nog langs.

  6. Wat een mooi, kwetsbaar en eerlijk verhaal. Het is zo ontzettend logisch dat dit een hele dubbele dag voor jou, voor jullie, is. Ik hoop en duim dan ook heel hard dat Tara binnenkort sterk genoeg is om met jullie mee naar huis te mogen, zodat jullie die enorme ooievaar in de tuin kunnen planten. Het zou zo fijn zijn wanneer de dromen weer de overhand krijgen over de zorgen, al zul je natuurlijk ook altijd wel zorgen houden als ouder. Sterkte met alle moeilijke momenten, heel veel geluk voor alle prachtige momenten en veel liefs.

  7. Ook hier tranen over mijn wangen. Wat kun jij je kwetsbaar opstellen op je blog. Ik vind dat heel erg stoer en mooi tegelijkertijd. 13 mei is gewoon een bijzondere datum. Logisch dat je daar wat emotioneel bij bent. En wat een feestdag gaat het worden als ze met jullie mee naar huis mag! Hopelijk volgt die dag snel! Heel veel sterkte en geluk. Liefs!

  8. Jeetje! Ik heb je video helemaal bekeken. Het is zo herkenbaar, hoewel jullie kindje zoveel eerder geboren is dan onze twee meisjes. Toch herken ik veel in je verhaal, en het komt binnen. Je haalt de woorden uit mijn mond. Voor mij geen onsaamhangend verhaal, maar herkenning. Ik volg je ook op Intagram en heb dan altijd zo’n bewondering voor je positiviteit. Natuurlijk mag je hier bij stil staan en om huilen, want je maakt zoveel mee. Het moederschap heeft een heel andere start dan hoe je het had voorgesteld, en dat is inderdaad klote! Je leven wordt nu gewoon een beetje geleefd, dat is hoe ik het althans ervoer. Ik wens jullie heel veel sterkte en moed. Dat jullie je kindje snel mee naar huis mogen nemen en er een nieuwe ‘uitgerekende datum’ in zicht komt. Liefs Daniëlle.

  9. Lieve Lindsay, ik reageer eigenlijk nooit maar wat heb ik bewondering voor je! Dat kan ik niet uitdrukken in woorden. Ik ben 21 en voorlopig niet toe aan kinderen maar verhalen als dit raken mij extreem. Ik vind je echt een geweldige vrouw!

  10. Stiekem even mee zitten huilen. Ik kan me er niks bij voorstellen hoe het moet zijn, en ik kan me er alles bij voorstellen. Dit hoort een moeder niet te hoeven doen. Maar het is zo nodig en fijn dat het kan.

    Sterkte vandaag en geniet van je taartje in elke vorm.

  11. Lieve Lindsay, wat bijzonder dat je dit deelt met ons. Zo bewonderenswaardig hoe jij hier mee om gaat. Wat heeft Tara een ontzettend lieve moeder. Jullie zijn allebei vechters! Ik hoop echt het aller-aller beste voor jullie, dat jullie haar zo snel mogelijk mee kunnen nemen naar jullie eigen huis.

  12. Sjee, ik weet niet eens wat ik wil zeggen want ik kan de woorden niet vinden (zal ik een video sturen?). Het is gewoon zó klote dat je je kindje elke dag weer moet achter laten… Kan me niet voorstellen hoe zwaar en oneerlijk dat moet voelen! Hopelijk mag jullie Taartje snel mee naar huis en kunnen jullie 24/7 van haar genieten!

  13. Wauw. Wat zijn jullie een sterk gezin. Gezin, want Tara telt net zo hard mee, ook al is ze momenteel niet bij jullie thuis. Ik denk aan jullie en ik hoop dat jullie dan binnenkort toch echt mét Tara in de maxicosi het ziekenhuis kunnen verlaten, ik duim voor jullie!

  14. Lindsay jij bent op en top moeder.

    Ik heb met tranen in mijn ogen zitten kijken. Ik wens jullie het allerbeste toe en ik hoop dat jullie kleine vechter, wat dat is zij zeer zeker, goed groeit en nog sterker mag worden.

    Ik hoorde de vogels tijdens de video fluiten, ik hoop dat jij ze ook hoort juist tijdens dit soort dip situaties.

  15. Lieve schat, wat een sterke video en wat heb je het mooi verwoord. Minstens zo mooi als jij op papier schrijven kunt. Ik bewonder jouw kracht, doorzettingsvermogen en je kwetsbaarheid. Ik hoop dat de weken voor jullie voorbij gaan vliegen en dat de dag dat Tara naar huis mag, snel dichterbij komt. X!

  16. Lieve Lindsay
    Ik volg je nu ongeveer 3 jaar maar nog nooit een reactie achter gelaten nu heb ik er toch even behoefte aan. Ik vind je zn sterke vrouw en moeder en leef erg met jullie mee. Ik hoop dat tara snel mee naar huis kan en jullie kunnen genieten als een gezin zoals dat hoort! Dikke knuffel en liefs Lisa

  17. Ik kan me niet voorstellen hoe moeilijk dit moet zijn. Kan me voorstellen dat je na weken je kindje dagelijks te moeten achterlaten en in onzekerheid zitten dat je helemaal klaar bent met deze situatie. Elke dag kost zoveel energie en doorzettingsvermogen…… Ik denk aan jullie en gelukkig komt de dag dat kleine Tara mee naar huis mag elke dag dichterbij!

  18. Ik reageer (net zoals anderen al aangaven) nooit op blogs, maar ik volg je al wel een tijdje en ik wil graag even de tijd en moeite nemen om je een hart onder de riem te steken. In eerste instantie volgde ik je om je afval verhalen (en boeken tips waar ik ook erg veel aan gehad heb!) maar toen je aankondigde dat je zwanger was, vond ik dit ook erg leuk! Mijn kinderwens is erg groot, maar ik ben nog jong. Je (ik) denkt er helemaal niet over na dat het niet altijd helemaal goed gaat, maar dat kan wel degelijk het geval zijn. Toch ben ik ook erg blij dat er mensen zijn zoals jij, die in een kl*te situatie zich toch zo wonderbaarlijk sterk houden. Alhoewel ik totaal niet weet hoe jij je voelt (gezien het feit dat ik geen kindje heb), bewonder ik jouw kracht zo enorm en geloof ik er heilig in dat het mede daarom het zo goed gaat met Tara. Het maakt geen bal uit dat het misschien een wat onsamenhangend verhaal is, de boodschap is duidelijk. Liefde overwint alles, dat is wat jij(jullie) bewijst!
    Ik wil jullie erg veel sterkte wensen, maar ook veel geluk want de ontelbaar mooie momenten met jouw gezinnetje komen eraan. Jouw tijd komt nog!

  19. Wauw Lindsay, ik heb wat traantjes weggepinkt. Je vertelt het zo goed en ik ben heel blij dat je je op t eind opgelucht voelde. Wat een achtbaan is het. Ik duim mee dat de ooievaar heel rap de tuin in kan! Liefs

  20. Jeetje Lindsay, wat een mooi persoonlijk verhaal. Respect dat je dit op deze manier met ons hebt willen en durven delen. Ik vind het enorm knap dat jullie je al zo'n lange tijd zo goed staande weten te houden in deze moeilijke situatie.

    Ik wens jullie heel veel sterkte voor de tijd die komen gaat en hoop en bid met jullie mee voor een snelle thuiskomst voor jullie lieve mooie Taartje!
    Liefs

  21. Mijn god, ik ben pas op 13 minuten en zit nu al de hele tijd mee te janken met je verhaal. Wat een mooi, aangrijpend verhaal en wat heb ik het gevoel dat ik je nu goed begrijp. Hopelijk voelt het voor jou ook als een opluchting. Nog heel veel succes even (want dat is wat 4 of 6 weken zijn, vergeleken met wat jullie al hebben meegemaakt: eventjes) en dan zijn jullie samen met z'n drietjes. Voor altijd :)

  22. Linday je bent zo'n leuk mens! Echt respect, leef al weken met jullie mee en je moet maar denken het ergste is achter de rug nog maar een paar weekjes en Taartje mag mee naar huis en dan begint jullie mooie leven samen! P.s. ik reageer ook nooit, volg al jaren vele (grote) blogs, maar ik volg jouw blog nu al een tijdje en vind het echt top, je bent oprecht en je kan leuk schrijven!

  23. Wow Lindsay, wat ben jij een dappere vrouw! Ik heb je verhaal met tranen in mijn ogen gekeken. Je vertelt met zoveel gevoel, zoveel liefde, echt heel bijzonder om te zien. Ik leef met jullie mee en ik ga heel hard duimen dat die ooievaar snel naar jullie toe komt vliegen ;-) Knuf, Fleur.

  24. Hier toch een reactie! Wauw wat een verhaal en wat heb je het ontzettend mooi verwoord allemaal. Echt de tranen lopen over mijn wangen. Je hebt echt gelijk, het is gewoon een ontzettende kutsituatie. Het is gewoon echt vreselijk oneerlijk dat jullie mooie Tara er al 10 weken is terwijl ze pas vandaag had moeten komen. Het is ook oneerlijk dat vandaag echt een dag was waar je al die weken naartoe leefde totdat je uit die droom gerukt werd omdat je vliezen ineens braken. Ik duim ontzettend hard mee dat jullie haar binnenkort mee naar huis kunnen nemen en het ‘echte’ genieten kan beginnen! Het is jullie zo ontzettend gegunt!

  25. Een traan rolt over mijn wang, een lach verschijnt op mijn gezicht…. Wat heb je mooi verwoord hoe het voor jou voelt. Het liefst was ik even in de video gekropen om je te omhelzen. Het verdriet van een prematuur kindje ken ik niet, maar wel verdriet/zorgen om een kind die medische zorg nodig heeft en een kind dat autistisch is. Niet te vergelijken met een meisje dat zo hard vecht, maar de omschrijving van jou gevoel raakte me, herkende ik misschien ook wel een beetje en geeft me hoop. Lieve Lindsay respect voor jullie. Liefs Dunja

  26. Ik volg je al een lange tijd, maar laat eigenlijk nooit een reactie achter. Maar wat ben jij een sterke vrouw. Ik heb net als velen je verhaal met tranen in mijn ogen gekeken. Ik leef met jullie mee en hoop dat jullie Tara snel met jullie mee naar huis mag!
    Liefs.

  27. Ik volg je al een tijdje, maar ik ken je eigenlijk niet en heb ook nooit gereageerd, maar ik vind je echt een leuk mens en hoe je met deze situatie omgaat vind ik echt super! Je hebt niet echt een keuze, maar toch mogen jullie trots zijn op hoe je met alles omgaat! Geniet van jullie meisje en blijf uitkijken naar de dag dat ze lekker met jullie mee naar huis mag, ik blijf jullie volgen :)

  28. Beste Lindsey,
    Ik volg je al even maar heb nooit gereageerd…Wij waren deels tegelijk zwanger…Ik weet nog toen het bericht op jou site kwam over je gebroken vliezen, dat echt verschrikkelijk was en hoe eng…ik liep maar een maandje voor dus greep het mij zo aan.
    Zelf kon ik al sinds de kerst niks doen ivm constante harde buiken…en na een aantal angstige aanvallen van harde buiken begon ik toch ook elke week te vieren dat mijn kleine meid nog in mijn buik zat, Ondanks dat mijn verloskundige bleven zeggen dat het allemaal geen kwaad kon en niks betekende voelde dit niet zo…helaas werd mijn gevoel niet serieus genomen en braken mijn vliezen spontaan met een zwangerschapsduur van 32 weken en 4 dagen, 5 uur later was ons meisje geboren en belande wij in een achtbaan van emoties en gebeurtenissen. Ons meisje heeft een weekje op de IC neonatologie gelegen en mocht toen terug naar het streekziekenhuis bij ons. Uiteindelijk mocht zij met 37,3 weken mee naar huis…(best snel nog ook al voelde dat absoluut niet zo…)
    Ik herken alles wat je verteld en omschrijft en denk oprecht dat het bijna onmogelijk is voor mensen die dit niet hebben meegemaakt zich hier echt een voorstelling bij te hebben. Ook al onze dromen belande in de prullenbak en moest het gaan zoals het ging. Het moeilijkste vond ik de nachten, als ik wakker was om te kolven en dat ik me dan heel goed besefte dat mijn kleine meisje ver weg helemaal 'alleen' in een vreemd bedje lag, dat ik haar niet meer geborgen kon houden. En ondanks dat men zegt dat alles went….went het nooit om elke dag afscheid te moeten nemen van je kindje. Het wordt niet makkelijker want elke dag hou je meer van dat ieniemienie mensje, en wordt het alleen maar moeilijk. Als wij s avonds weer naar huis gingen kon ik dan ook heel boos worden als ik stellen met een 'gevulde' maxi cosi het ziekenhuis uit zag lopen…Wij waren eerst…maar onze maxi cosi bleef in plastic op de plank staan… De ontslagdatum werd 4x uitgesteld in 1,5 week tijd en die laatste week was dan ook het moeilijkst…steeds zo dichtbij en dan toch net niet…Zelf kwam er die week veel in mijn los(dat breekpunt die jij omschrijft op de uitgerekende datum had ik toen) vooral het gevoel dat ons (als gezin, mijn dochtertje maar ook als moeder) zoveel ontnomen is wat voor andere heel normaal is…ik fantaseerde s avonds over hoe ik trotst mijn ouders zou bellen als ze geboren was, hoe onze kraamweek zou zijn, de eerste flesjes, luiers enz…niks is gegaan zoals ik het me had voorgesteld en dat krijgen we nooit terug. En aan de ene kant voelde het ontzettend ondankbaar om dat zo te voelen, want het had zoveel erger gekund en ons meisje deed het goed….Maar toch vond ik dat soms erg lastig. De dag dat ze naar huis mocht leek dan ook wel een droom…wist niet hoe snel ik daar weg moest komen. Inmiddels is ze nu al bijna 8 weken thuis, wat super fijn is maar soms ook heel pittig want er hangen nog wel wat premature kwaaltjes aan.Zelf dacht ik dat ik het hoofdstuk kon sluiten als ze eenmaal thuis was, maar dan pas stap je uit de achtbaan en besef je wat voor natuurgeweld er heeft plaats gevonden in je leven…
    Pff alsof je zit t wachten op nog zo een verhaal….hoe dan ook, wilde ik je laten weten dat ik heel goed weet hoe jij je voelt en je heel veel sterkte wensen de komende weken. Het komt goed, en ze zal echt naar huis komen. En dan kunnen jullie eindelijk een gezin zijn en kan het verwerken beginnen. Jullie zijn al zo ver gekomen, jullie kunnen dit wel! sta het toe om som(of vaak) even flink te balen en boos te zijn, en daarna kop op en shine bright like a diamond voor jullie meisje.
    Heel veel sterkte
    liefs elise

    ps: grappig om terug te lezen, wij aten ook elke maandagavond laat beschuit met muisjes op het tijdstip van haar geboorte om te vieren dat ze weer een weekje ouder was en dichter bij huis was :)

  29. Wow wat heb je dat mooi onder woorden gebracht en knap dat je dit pure verhaal met ons hebt willen delen. Ik reageer niet vaak maar volg je blog al een hele tijd en leef erg met je mee, grappig hoe jij ook over de online wereld denkt, ik heb precies hetzelfde. Natuurlijk had je haar nu in je armen willen hebben thuis, maar de tijd vliegt en voor je het weet is het zover. Tara is een kanjer! X

  30. Hoi Lindsay,

    Voorheen nooit gedacht dat het zo bijzonder kan zijn een persoonlijke blog van iemand te volgen…

    Ik ben ook nog niet zo lang moeder, en niet alles verliep de eerste maanden na de bevalling op rolletjes voor ons meisje.
    Het gevoel van "deze tijd, een tijd die nooit meer terug komt is van ons afgenomen" voel ik nog steeds. Het slijt wel maar het oneerlijke gevoel blijft nog regelmatig terugkomen. Jouw stukje over als er een kindje komt komen de zorgen er ook bij was voor mij echt een "ja dat bedoel ik nou ook altijd" momentje.

    Ik wens jullie nog veel sterkte de komende weken, 4 tot 6 weken is nog lang….
    Alle goeds voor jullie alle drie!

    Groetjes, Milou.

  31. Hi Lindsay, ik volg je sinds begin januari. Ik heb bewondering voor de kwetsbaarheid die je laat zien, zowel in je blogs als in deze opname. Ik doe het je niet na. Ik reageer zelfs ‘anoniem’, haha.

    Mijn kinderwens begint zich langzaam te ontwikkelen. Maar ik durf nog niet. Ik kom uit een gebroken gezin en ben bang dat ik het ouderschap niet aankan. Net als dat mijn ouders er niet echt raad mee wisten. Je bent een voorbeeld voor mij omdat je optimisme en het laten zien van eerder genoemde kwetsbaarheid zo’n kracht zijn om met een moeilijke situatie om te gaan. Zo kan het dus ook, denk ik dan.

    Ik wil jullie het beste wensen en duim mee voor een snelle thuiskomst van Tara.

    Liefs!

  32. Lieve Lindsay,
    Wat heb ik moeten janken. Ik weet totaal niet wat jullie mee moeten maken. Je bent niet alleen postief, je bent ook heel sterk en ondanks alles realistisch. Deze video is ondanks de woorden heel mooi. Je bent een trotse mama van een mooie sterke dochter.

    Ik ben je trouwens gaan volgen via je dochter, eerst alleen op IG. Destijds zelf ook zwanger en ziek thuis ivm bekkenklachten. Jullie verhaal greep en grijpt mij erg aan en zal jullie blijven volgen. Ik duim met jullie mee dat Tara snel thuis komt zodat jullie die gigantisch ooievaar in de tuin kunnen zetten. Hele dikke knuffel!

  33. Weet even niet wat ik zal zeggen, maar je bent ontzettend dapper!
    Ik hoop dat je Taartje snel thuis mag komen.
    Dit mooie gedicht wilde ik je graag laten lezen, weet dat de Heere altijd bij je is!

    VOETSTAPPEN IN HET ZAND
    Ik droomde eens en zie
    ik liep aan 't strand bij lage tij.
    Ik was daar niet alleen,
    want ook de Heer liep aan mijn zij.

    We liepen samen het leven door,
    en lieten in het zand,
    een spoor van stappen; twee aan twee,
    de Heer liep aan mijn hand.

    Ik stopte en keek achter mij,
    en zag mijn levensloop,
    in tijden van geluk en vreugde,
    van diepe smart en hoop.

    Maar als ik het spoor goed bekeek,
    zag ik langs heel de baan,
    daar waar het juist het moeilijkst was,
    maar één paar stappen staan.

    Ik zei toen "Heer waarom dan toch?
    Juist toen ik U nodig had,
    juist toen ik zelf geen uitkomst zag,
    op het zwaarste deel van mijn pad…"

    De Heer keek toen vol liefde mij aan,
    en antwoordde op mijn vragen;
    "Mijn lieve kind, toen het moeilijk was,
    toen heb ik jou gedragen…"

    Knuffel van mij

  34. Wauw, met kippenvel en tranen heb ik je filmpje gekeken. Wat moedig van je dat je je zo kwetsbaar op stelt en alle kanten van het verhaal belicht. Ik hoop voor jullie dat die ooievaar snel zal pronken bij jullie huis en jullie weer compleet thuis kunnen zijn. Wat een liefde heb jij voor Tara, prachtig om te zien. Liefs.

  35. Met een brok in mijn keel naar je filmpje gekeken en ik ben er stil van. Ik vind je heel bijzonder! En al ken ik je niet zo goed…ik zie een geweldige liefhebbende moeder! En ik hoop dat je snel met die maxicosi , een bos ballonnen, met baby taartje en manlief naar huis mag! Ik gun het je zo! Liefs saskia

  36. Jeetje hee, wat goed van je dat je dit zo kunt vertellen, ik heb bewondering voor je!
    Met tranen in m'n ogen ook zitten kijken! Succes voor jouw en je man de komende weken, hopelijk mag Tara snel naar huis.
    Nog even volhouden, kop op!

  37. Wow, ademloos jouw hele verhaal gekeken met tranen in mijn ogen. Wat een liefde voor jullie kindje en je hebt het wel heel goed verwoord. Niet onsamenhangend dus ;-) ik hoop zo dat jullie dappere meisje snel naar huis mag!

  38. ik heb echt met tranen in mijn ogen zitten kijken.
    Niets onsamenhangend, gewoon je gevoel verteld. Mooi!
    Hele dikke knuffel voor jou Lindsay!

  39. Wauw! Wat heb ik een bewondering voor jou, Rene EN Tara. Ik kan me niet voorstellen hoe het is om in jullie situatie te zitten. Ik heb vanmorgen zitten janken, omdat mijn dochter van 5,5 maand voor het eerst uit logeren gaat. En dan kijk ik deze video en word ik gewoon boos op mezelf. Hoe kan ik me nou druk maken om 1 nacht, terwijl jullie al dik 10 weken dag elke dag zonder jullie kindje naar huis gaan. Ik snap je gevoel wel heel erg. Aan de ene kant is het zo fijn dat Tara alle zorg en hulp krijgt die zij nodig heeft, dat zij elke dag een stukje sterker mag worden en uiteindelijk lekker naar huis mag. Aan de andere kant haat je dat klote ziekenhuis. Je hebt gelijk, als Tara naar huis mag, zet je lekker die grote ooievaar in de tuin. Hang slingers op, beschuit met muisjes op tafel en GENIET. Dikke knuffel voor jullie alle 3.

  40. Heb je vandaag pas gevonden, dan meteen z'n sterk verhaal. Wat klote dat je je kind elke dag weer alleen moet laten. Sommige stukjes in de video straal je zo, als je het over Tara hebt. Een echte dappere moeder. Heel veel sterkte. Ik leef met jullie mee! <3

  41. Mooi, eerlijk en dapper deze vlog!
    Onze tweeling heeft uiteindelijk 3 weken en 1 dag in het ziekenhuis gelegen.
    Pas als je het zelf hebt meegemaakt weet je hoe het is. En dan is die van jullie nog een stuk eerder gekomen.
    Het is echt onwijs heftig en pas straks als ze thuis is zul je het echt moeten verwerken. Nu is het puur overleven…
    Gelukkig kun je het hier goed kwijt.
    Sterkte en hoop dat binnenkort de dag komt dat jullie met Tara het ziekenhuis uit wandelen!

  42. Met een brok in mijn keel en tranen in mijn ogen heb ik ademloos je video afgekeken. Wat een trotse en sterke moeder ben je, Rene een fantastische vader en Tara een sterke dochter… ik kan alleen maar bewondering voor jullie hebben en hopen dat ze snel mee naar huis mag!

  43. Hee Lindsay,

    De 1e blog die ik zie van jou.. Ik heb je filmpje gekeken, en wauw… Wat moet dit heftig zijn! Als ik, iemand die jou niet kent, al moet huilen, hoe erg zal het dan zijn voor jou… Ik wens jou en je man heel veel sterkte toe en Tara krijgt van mij heel veel liefde en kracht toegestuurd zodat jullie haar snel weer naar haar thuis kunnen brengen! Liefs ♥

  44. Met een brok in m'n keel gekeken, kan me heel goed voorstellen hoe je je voelt.
    Ik hoop dat jullie babyTaartje goed herstelt, zodat ze zo snel als mogelijk is, lekker met jullie mee naar huis kan! <3
    Dikke knuffel.

  45. Wauw Lindsay, heel veel respect! Wat heb je dit mooi onder woorden gebracht… en ik ben blij dat je je opgelucht voelt nu. Ik blijf duimen voor jullie! Heel veel liefs!

  46. Ik gun jullie zo het moment dat jullie naar buiten lopen met die maxi-cosi! En dat jullie eindelijk gewoon even met z’n drieën kunnen zijn en van die intieme momenten kunnen genieten. Die gaan er nog veel komen!
    Fijn dat je, je hart zo kon luchten in de video. Ik moet eerlijk zeggen dat ik er tranen van in mijn ogen kreeg en dat ik me des te meer realiseer hoezeer ik het getroffen heb dat ik mijn zwangerschap heb voldragen.
    Ik duim voor jullie!

  47. Och lieverd ik wil je heel graag een knuffel geven nu. Wat een hartverscheurende video. Ik voel zo met je mee! Ik wil even zeggen dat ik heel veel respect voor je heb, voor hoe je met de situatie omgaat. Ik hoop met heel mijn hart dat het prinsesje snel met jullie mee naar huis kan.

  48. Lindsay wat klinkt het allemaal bekend. Maar ow wat hebben jullie het toch zwaar en wij leven met jullie mee. Het kost zoveel energie en ik snap heel goed dat je je verhaal wil delen en dat is ook erg fijn om te horen hoe heftig het voor jou en René is. Heel veel sterkte en wij hopen dat jullie Tara ook snel mee naar huis mag nemen want dan heb je dat mooie moment dat je met z'n 3en naar huis mag en Tara in de maxicosi.

    Liefs Jeanine (je buurvrouw wkz)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *